KILIÇLAR: HANÇERLERİN SAPLANTISI | YEŞİM MİNGSAR

Gece ilerledikçe saray uyumadı.

Duvarlar fısıldıyor, koridorlar yankılanıyordu. Çünkü zincirler hareket hâlindeydi. Görünmezlerdi ama hissediliyorlardı; bir düşünce gibi, bir korku gibi.

Niora odasında yalnızdı.

Bu yalnızlık artık bir ceza değildi. Bir eşikti.

Işık, göğsünde yavaşça yanıyordu. Ne parlıyor ne de sönüyordu. Sabitlenmişti. Bu yeni bir şeydi.

— Konuşmayacaksanız, dedi Niora karanlığa, ben konuşacağım.

Zincirler cevap vermedi.

— Beni seçtiniz çünkü merhametliyim, dedi. Ama merhamet zayıflık değildir.

Sessizlik uzadı.

Sonunda bir his geldi.

Bir kelime değil.

Bir kural.

Niora’nın dizleri titredi.

Zincirlerin ilk kuralı buydu:

Taşıyıcı, zincirleri kıramaz.

Niora gözlerini kapattı.

— O zaman neden varım?

Cevap bu kez netti.

Yön vermek için.

Niora nefesini tuttu.

— Yani ben… kral değilim.

Hiç olmadın.

Bu canını acıttı.

Ama özgürleştirdi de.

Kapı tıkladı.

Maerin içeri girdi.

— Yiora sınırları geçti, dedi. Ordusuz. Gizlice.

Niora başını kaldırdı.

— Bana geliyor.

Maerin başını salladı.

— Sana değil. Zincirlere.

Niora ayağa kalktı.

— O zaman onu durduramam.

— Yanılıyorsun, dedi Maerin. Onu sen durduramazsın. Ama zincirleri yanlış yöne sürükleyebilirsin.

Niora’nın içi ürperdi.

— Bana yalan söyledin mi?

Maerin bir an sustu.

— Herkes gibi.

Bu cevap yeterliydi.

---

Aynı anda, sarayın alt geçitlerinde Yiora yürüyordu.

Gölgelere dokunuyor, taşları tanıyordu. Burası bir zamanlar onun eviydi.

— Zincirler hâlâ kör, diye fısıldadı.

Avucundaki mühür artık sıcaktı.

— Ama taşıyıcı öğreniyor.

Bir adım daha attı.

— Ve bu, dedi, işi zorlaştırıyor.

Geçidin sonunda durdu.

Yukarıdan ay ışığı sızıyordu.

— Yine de geç kaldı.

Mührü yere bıraktı.

Taş çatladı.

Zincirler yön değiştirdi.

---

Sarayın üst katında Niora irkildi.

Işık titredi.

— Yerini değiştirdi, dedi.

Maerin’in yüzü soldu.

— Hayır, dedi. Zincirler yön değiştirdi.

Saray sarsıldı.

Bu bir yıkım değildi.

Bu bir yeniden hizalanmaydı.

Niora gözlerini kapattı.

— Ben kıramam, dedi. Ama saptırabilirim.

Işık ilk kez cevap verdi.

Bedeli ağır olacak.

Niora gözlerini açtı.

— Biliyorum.

Ve ilk kez, korkmadı.

---